Blog
Hier vind je persoonlijke ervaringen, opvattingen en ideeën over mijn passies en weeshobbies.
Mijn laatste solotocht in de bergen (Blog #4)
In de zomer van 2016 heb ik enkele wandelingen gemaakt in de Abruzzen (Italië). Het was topweer, zonnetje, hoge bewolking, geen neerslag of harde wind, ideaal wandelweer. Op 1 juli stond de beklimming van de hoogste berg van de Grand Sasso (en daarmee van de Apennijnen) op de rol. Het gaat om de Corno Grande, 2.912 meter hoog, drie toppen met een geweldig uitzicht over Centraal Italië, maar vooral ook over de Campo Imperatore, een hoogvlakte op 2.100 meter.
Een paar dagen eerder had ik buiten Pescasseroli een eerste tocht gemaakt naar de heuvels in het Oosten. Een paar heerlijke uren zonder al te veel stress op de longen. Ik durfde daarom de Corno Grande wel aan, althans via de westgraad, de 'wandelroute'. De beklimming van de berg begon goed, maar vanaf de 2.400 meterlijn werd het een gevecht met mijn longen. Ik zette zolang mogelijk door, maar strandde uiteindelijk boven de 2.650 meter. Nog steeds zicht op de top, maar geen lucht meer om er te komen. Terwijl ik -letterlijk- op adem kwam op de noordflank trok het wolkendek boven het kleine broertje van de Corno Grande open en openbaarde zich de top van de Corno Piccolo (2.655 meter - zie foto). Het was een geschenk van de weergoden met de trieste afdronk dat dit mijn laatste solobeklimming in de bergen zou zijn. Het was niet langer verantwoord om alleen de bergen in te trekken.
Van de laatste solobeklimming heb ik een korte video gemaakt die je hier kunt bekijken.
Flarden van Dante (Blog #3)
Op 10 februari 2026 verscheen het vierde boekje in de serie Project Fase 3. Flarden van Dante is een geïllustreerde dichtbundel, geïnspireerd op het allegorische gedicht Divina Commedia van de Italiaanse dichter, schrijver en politicus Durante di Alighiero degli Alighieri, kortweg Dante. Mijn belangstelling voor de overgangsperiode van Middeleeuwen naar Renaissance, vooral in Italië, biedt een vruchtbare bodem voor mijn nieuwste publicatie.
Dante beschrijft in Goddelijke Komedie zijn denkbeeldige reis door de Hel (Inferno), het Vagevuur (Purgatorio) en de Hemel (Paradiso). Hij breekt met de christelijke traditie van de Middeleeuwen door niet God, maar de mens centraal te zetten. In het begin van de 14e eeuw was dit een belangrijke perspectiefwisseling en een aankondiging van een nieuwe tijd, de Renaissance. Na een politieke aanvaring in Florence werd hij verbannen en vond hij zijn nieuwe thuis in Ravenna, alwaar hij 14 jaar schreef aan zijn Opus Magnum.
De gedichten in Flarden van Dante vertegenwoordigen de donkere kant van mijn zoektocht naar balans en structuur in een agendaloos leven, het thema van Project Fase 3. Maar Flarden van Dante eindigt met het gedicht De Muur positief, hoopvol:
Steen voor steen breek ik af
Brokkelend maak ik een bres
Ik zie structuur aan de horizon
Vind balans, heb succes
Erwin Olaf Freedom - Retrospectief in Stedelijk Museum (Blog #2)
Op een druilerige donderdag in januari loop ik over het Museumplein langs de rijen bij Van Gogh. Eén deur verder is mijn doel, de te lang uitgestelde overzichtstentoonstelling van Erwin Olaf. Ooit als persfotograaf heeft hij straatfotografie gemaakt, mijn verzamelgebied in de fotografie. Maar door de jaren heen werd zijn werk kunstzinniger, gestileerder, uitgewerkt tot in alle details. Die ontwikkeling krijgt alle ruimte in 14 zalen in het Stedelijk Museum. Echt heel jammer dat hij dit zelf niet meer heeft mogen meemaken. Hij had het verdiend om dit te openen. Als ik naar het plezier van Stefan Vanfleteren kijk tijdens zijn regelmatige aanwezigheid bij Transcripts of the Sea in het Museum voor Schone Kunsten in Gent, dan had ik dat Erwin Olaf ook gegund.
Maar goed, nu pakt het Stedelijk uit met een omvangrijk eerbetoon aan één van Neerlands grootste fotografen. Ik dwaal door de zalen, ook met enige weemoed, want de periode van zijn werkzame leven is ook de periode van mijn leven. De beelden roepen herinneringen op aan Amsterdam in de vorige eeuw, aan kernwapenprotesten, aan de emancipatiebeweging, In de eerste zalen wordt vooral persfotografie getoond, waarmee zijn loopbaan is begonnen, maar dat tegelijkertijd veel minder bekend is dan zijn studiowerk van de afgelopen 25 jaar.
Dan volgen Squares en Chessmen, en we zitten meteen in het voor mij herkenbare deel van Olaf's werk. Een groot compliment voor de curator van de tentoonstelling, Charl Landvreugd, want ondanks het grote aantal zalen is voortdurend sprake van selectie. De keuzes zijn spot on! De sereniteit van de zaal met werk uit Grief draagt bij aan de beleving van de verstilde triestheid die hier van de wanden druipt. De felkleurige ruimte over de Amsterdamse feesten die Olaf organiseerde in combinatie met de luide video van feestgangers is het centrum van Freedom. Daarna gaat het verder naar de mystieke bossen van Beieren voor Im Wald, een zaal vol ensceneringen die door Erwin Olaf tot in de puntjes zijn uitgewerkt.
Ik geniet met name van Auf dem See, een opname van twee vrouwen (moeder en dochter) in abaya met een designer handtas op een houten bootje, voortgepeddeld door een Beier in traditionele kledij. Er komen daarna nog vier zalen, maar voor mij hangt het hoogtepunt in die zaal in zwart-wit (of toch een zweem van groen....?). De serie Im Wald uit 2020 is wat mij betreft het hoogtepunt van deze tentoonstelling. De video van Pim Hawinkels over de totstandkoming van deze serie is daar wellicht mede debet aan. De link naar die video op You Tube vind je hiernaast. Na zoveel moois heeft het geen zin om nog andere tentoonstellingen in SM te bezoeken. Ik ben verzadigd als ik regenachtig Amsterdam weer inloop. Een groot kunstenaar is ons ontvallen.
Een tempel in Montepulciano (Blog #1)
Het is een snikhete dag in Toscane. Ik loop afwisselend in de kokende zon en de barmhartige schaduw op zoek naar een winkel naar mijn hart. Ik voel het zweet op mijn rug parelen als ik plots voor de etalage sta. Hier in Montepulciano op het midden van de dag gaat de winkeldeur gewoon open en treed ik binnen in een wereld van oude boeken, oude kaarten en oude prenten. Het antiquariaat is koel en alleen al daarom zou ik hier uren kunnen blijven.
Het aanbod overweldigt. Er zit maar weinig lijn in de uitstalling. Tafels vol met prenten, stapels landkaarten en geen stukje muur zichtbaar achter indrukwekkend overladen boekenkasten, die dateren uit een andere eeuw. Hier voel ik mij thuis. Hier bèn ik thuis. Libreria Antiquaria Magnanet in de Via Ricci is mijn kerk! De eigenaar begrijpt dat ik even tot mijzelf moet komen en laat mij vrijelijk door zijn voorraad scheumen (dat is een analoge scroll-methode).
Waar ik ook ben, ik vind tijd om een antiquariaat of een tweedehandsboekenmarkt te bezoeken. Primair op zoek naar aanvullingen van mijn verzameling fotoboeken. Maar vandaag trotseer ik de hitte van de dag om oude prenten van roofvogels te selecteren. Het aanbod is groot, het keuzeproces lastig. Het gaat om originele litho's uit 1857 (precies een eeuw ouder dan ikzelf). De ingekleurde litho's komen uit een Engels prentenboek en zien er geweldig uit.
Na eindeloos vergelijken kies ik er vier omdat ik dan al weet wat ik er mee ga doen en waar ze komen te hangen. Het zijn de Zwaluwstaartwouw, de Grauwe Kiekendief (zie foto), het Smelleken en de Buizerd. Ik krijg een certificaat van echtheid mee, want deze boekhandelaar is lid van de Associazione Librai Antiquari Italia, een serieuze club.
Alles wordt zorgvuldig verpakt en meegegeven. Met tegenzin verlaat ik deze oase van rust en de geur van oude boeken. Zal ik ooit terugkomen? Zal deze winkel dan nog bestaan? Zullen er dan nog prenten van roofvogels zijn? De weemoed slaat nog eerder op mij neer dan de moordende hitte van het middaguur....
