Film
Op deze pagina deel ik mijn ervaringen en verwachtingen voor films. Soms oude films, meestal recent of binnenkort te verwachten.
Beste film van 2025: Lee
Mijn interesse voor fotografie en mijn belangstelling voor film komen samen in de indrukwekkende film Lee van regisseur Ellen Kuras. De film vertelt het verhaal van fotografe Lee MIller, een Amerikaanse die in Parijs samenleefde met fotograaf/kunstenaar Man Ray. De film volgt Lee Miller na haar periode met Man Ray, met de nadruk op haar rol als oorlogsfotograaf in de Tweede Wereldoorlog. Haar iconische en tegelijkertijd dramatische foto's van de vernietigingskampen in Duitsland maakten haar in 1945 wereldberoemd.
Topicoon is de foto van Lee Miller in de badkuip van Hitler in Berlijn, gemaakt door haar kompaan David Sherman. De enscenering van deze foto wordt in de film van Ellen Kuras breed uitgemeten. Het historische moment wordt hierdoor levendig en tastbaar, wat naar mijn mening een belangrijke rol van film is: de oorlog door de lens van een fotografe.
Kate Winslet speelt Lee Miller op overtuigende wijze, zeker als het gaat om de rol van een vrouw in een oorlogssituatie. Ze is ook co-producent van de film. De film is gebaseerd op het boek van haar enige zoon, Antony Penrose, "The Lives of Lee Miller" uit 1988 (zie foto). Haar Engelse thuisbasis in Sussex is een museum dat haar omvangrijke fotoarchief beheert. Daar moet ik nog eens langs....
Train Dreams (spoiler alert)
Het is voor mij onbegrijpelijk waarom de film Train Dreams alleen op Netflix te zien is. Het is een juweeltje van een verhaal, prachtig in beeld gebracht door regisseur Clint Bentley. Train Dreams is een tragisch verhaal geschreven door Denis Johnson (2002) en speelt zich af in het nog redelijk wilde Noordwesten van de Verenigde Staten in de eerste helft van de vorige eeuw. Joel Edgerton speelt Robert Grainier, de mannelijke hoofdrol, een in zichzelf gekeerde houthakker, die door een serie dieptepunten een moeizaam leven leidt, totdat hij zijn toekomstige vrouw Gladys Olding ontmoet, gespeeld door Felicity Jones. Ze bouwen een huis en krijgen een kind, maar het verleden en een drama bepalen dat de houthakker moet boeten voor alle bomen die hij heeft omgehakt in de bossen van Montana en Idaho.
De film is een filosofische beschouwing over wat de mens de natuur aandoet, maar ook over de kracht van de natuur. De slotscene verbeeldt op allegorische wijze dat we de verbinding tussen mens en natuur pas zien als we afstand nemen. Het ingetogen spel van Joel Edgerton roept veel sympathie voor de hoofdpersoon op. Qua tragiek moest ik al tijdens het kijken denken aan Stoner, de romanfiguur van John Williams (1965) en ook een beetje aan Baumgartner van Paul Auster (2023): tragische figuren die het niet echt meezit in het leven en toch moedig voortploeteren in afwachting van betere tijden. Edgerton is een geweldige keuze voor de verbeelding van deze tragiek.
Filmisch is Train Dreams een ode aan de natuur, ook al vallen de bomen bij bosjes. Ik had deze film graag op het grote witte doek in mijn favoriete filmhuis gezien. Wel heel fijn: aan het einde van de film zingt Nick Cave "Train Dreams": daar blijf je wel even voor zitten!
Crazy dreams that go on for hours
And I can't begin to tell you how that feels...
Bugonia - Grieks absurdisme (spoiler alert)
De Griekse regisseur Giorgos Lanthimos is er opnieuw in geslaagd om een absurdistische film te maken. Ditmaal gaat het om een eigenzinnige kijk op complottheorieën. De sociaal doorgedraaide Teddy, gespeeld door acteur Jesse Piemons, spoort buitenaardse wezens die zich voordoen als mens, op en probeert via hen in contact te komen met de keizer van het buitenaardse rijk. Hij houdt hen verantwoordelijk voor het vergiftigen van de natuur en zijn bijen. Na de ontvoering van de CEO van het bedrijf waar Teddy zelf op de postkamer werkt, ontspint zich een klassiek ontvoeringsdrama met alle psychologische aspecten van verleiding, inleving, agressie en manipulatie. De CEO, gespeeld door Emma Stone, weet uiteindelijk een uitweg te creëren, waarna de film zich op grote snelheid naar een apotheose spoedt.
Ik heb genoten van het spel van Emma Stone. Zij laat opnieuw zien een geweldig actrice te zijn die overtuigt, ook als de camera haar dicht op de huid zit. De combinatie van Lanthimos en Stone levert opnieuw een kleurrijke 'over the top' film op. Na 'Poor Things' en 'Kinds of Kindness' blijkt het mogelijk om nog meer uit hun samenwerking te halen. Dat mag voor mij nog wel even doorgaan, want dit Grieks absurdisme is om van te smullen. Als je de essentie van surrealisme in film wil begrijpen, is het Vanity Fair interview met de regisseur een aanrader. Klik op onderstaande link.