Nick Cave and the Bad Seeds op Best Kept Secret 2026

Ik ga nooit naar grote muziekfestivals, maar als het de enige mogelijkheid is om NCTBS te zien optreden in 2026 dan gelden er andere regels. En dus op 13 juni voor het eerst van mijn leven naar Beekse Bergen bij Hilvarenbeek. In 2025 had ik hun optreden door vakantie gemist. Nu voor de zesde keer naar een live optreden van de man die ik sinds de dood van David Bowie beschouw als de beste performer in de rock&popscene. Geen enkele zanger raakt mij meer dan Nick Cave.

Terwijl de duisternis intrad kwam de band op het podium met de warrige haardos van Warris Ellen als opvallend centrum, direct gevolgd door Nick Cave zelf die direct van start ging met Get Ready for Love. In de twee uur die volgden kwamen tracks van Wild God langs, aangevuld met veel bekende classics als Henry Lee, The Mercy Seat en Red Right Hand. Met de band was Hollywood van het album Ghosteen de grand finale. Daarna ging Nick solo achter de piano voor een ingetogen versie van Into my Arms. Stipt om middernacht bleef het publiek weggeblazen achter op het strand van Beekse Bergen, terwijl de beats uit de DJ-tent elders op het terrein de lucht lieten trillen. 

Ik stond op de zevende rij op een plek waar Nick regelmatig opdook om met het publiek te interacteren. Handen drukken, cadeautjes aanpakken, een paar tekstregels recht in iemands gezicht zingen. De performer die zoveel leed heeft gezien en als trooster zijn messiaanse warmte en teksten uitstrooit over uitzinnig publiek. Het was alle moeite en kosten meer dan waard om deze avond onderdeel te zijn geweest van de gezegende schare volgelingen op Best Kept Secret. 

Ben Caplan blijft je ook na zesde concert biologeren

Voor de zesde keer zag ik de Canadese singer-songwriter Ben Caplan optreden in het Nederlandse clubcircuit. In de kleine zaal van het Eindhovense De Effenaar waren we met zo'n 200 liefhebbers verzameld om ons te laven aan zijn almachtige keelgeluid, amusante keybordspel en fijne interactie met het publiek. En het gaat niet vervelen, ook al was er ditmaal weinig nieuw werk te beluisteren. Werk van Birds with Broken Wings uit 2016 en Old Stock (2018) werd afgewisseld met nieuwer werk dat hij grotendeels in eigen beheer uitgeeft. Het recente The Flood was een van de hoogtepunten. De opzienbarende video van dit nummer, waarin Caplan op een piano onder water speelt en zingt, werd niet vertoond, maar ook zonder die bijzondere beelden, was het genieten.

Bekende nummers als Birds with Broken Wings, Down to the River, Drift Apart en 40 Days and 40 Nights werden luidkeels meegebruld door de zaal. Afwisselend op gitaar en keyboard blijkt deze soloartiest in staat elke keer weer een enerverende en onderhoudende show van anderhalf uur te kunnen neerzetten. Dat hij met meerdere concerten in kleine theaterzalen dicht op zijn publiek kan staan, verhoogt de belevingswaarde van zijn optredens. Dus ja, ook na zes keer weet ik dat ik er de volgende keer weer zal staan om te genieten van een rauwheid die sinds Joe Cocker niet meer gehoord is. 

Minirecensie: Nynke Laverman

Ik vind het lastig om het werk van Nynke Laverman in één vakje te stoppen. Het doet geen recht aan de veelzijdigheid van deze Friese zangeres, toneelmaker en dichteres. Haar Friestalige fado's waren prachtig, maar ze is al weer zoveel verder in haar theaterwerk dat 'fadozangeres' tekort schiet. Met haar nieuwe programma Oak, samen met haar man Sytze Pruiksma, laat Nynke zien een geweldig voordrachtskunstenaar te zijn, in het Nederlands, Engels en Fries, moeiteloos switchend tussen deze talen. Ik zag haar eerst in Houten, daarna in Amersfoort. Geen enkel probleem om twee keer blootgesteld te worden aan haar wereld. 

Oak gaat over onze verbinding met de natuur, gesymboliseerd door een eik. Een verbinding die we veelal hebben losgelaten, maar waarvan de noodzaak in de gedichten en liederen van Nynke Laverman tot uiting komt. Haar ritme en verteltrant sleept je gedurende anderhalf uur mee, zonder pauzes voor applaus. Elk nummer vloeit over in het volgende, mede dankzij het betoverende pianospel van Pruiksma. We mogen af en toe meezingen om ons ook onderling verbonden te voelen, maar Laverman houdt je vast van begin tot eind in haar poëtische greep. Slechts volledige onderdompeling is mogelijk in Oak. Helaas zijn de voorstellingen inmiddels afgerond.

David Bowie (10 januari 2026:10 jaar geleden gestorven)

Beter dan dit wordt het niet, is zeker van toepassing op de artiest die ik sinds Space Oddity (1969) trouw ben gebleven tot en met Blackstar (2015). Ik heb zijn 26 studioalbums, grotendeels op vinyl. Ik zag David Bowie zes keer optreden in Nederland in verschillende perioden na Ziggy Stardust. Uit zijn hele catalogus is Heroes -wat mij betreft- de beste songtekst, sowieso mijn keuze voor beste nummer aller tijden en dus steevast de nummer 1 in mijn Top 2000-inzending.

Standing by the wall,

and the guns shot above our heads,

and we kissed as though nothing could fall.

Het meest geraakt word ik altijd weer door Wild is the Wind, een cover, van Ned Washington, zo intens gezongen dat het perfect geschikt is voor het slot van een uitvaartdienst.

Like the leaf clings to the tree,

oh, my darling, cling to me,

for we're like creatures in the wind.

Dat klinkt wellicht wat treurig, maar met Blackstar laat Bowie ons weten dat er ook schoonheid kan schuilen in een mooi einde. I want eagles in my daydreams, diamonds in my eyes.

David Bowie was mijn held, voor altijd floating in a tin can, blijft hij mijn held!