Ben Caplan blijft je ook na zesde concert biologeren

Voor de zesde keer zag ik de Canadese singer-songwriter Ben Caplan optreden in het Nederlandse clubcircuit. In de kleine zaal van het Eindhovense De Effenaar waren we met zo'n 200 liefhebbers verzameld om ons te laven aan zijn almachtige keelgeluid, amusante keybordspel en fijne interactie met het publiek. En het gaat niet vervelen, ook al was er ditmaal weinig nieuw werk te beluisteren. Werk van Birds with Broken Wings uit 2016 en Old Stock (2018) werd afgewisseld met nieuwer werk dat hij grotendeels in eigen beheer uitgeeft. Het recente The Flood was een van de hoogtepunten. De opzienbarende video van dit nummer, waarin Caplan op een piano onder water speelt en zingt, werd niet vertoond, maar ook zonder die bijzondere beelden, was het genieten.

Bekende nummers als Birds with Broken Wings, Down to the River, Drift Apart en 40 Days and 40 Nights werden luidkeels meegebruld door de zaal. Afwisselend op gitaar en keyboard blijkt deze soloartiest in staat elke keer weer een enerverende en onderhoudende show van anderhalf uur te kunnen neerzetten. Dat hij met meerdere concerten in kleine theaterzalen dicht op zijn publiek kan staan, verhoogt de belevingswaarde van zijn optredens. Dus ja, ook na zes keer weet ik dat ik er de volgende keer weer zal staan om te genieten van een rauwheid die sinds Joe Cocker niet meer gehoord is. 

Minirecensie: Nynke Laverman

Ik vind het lastig om het werk van Nynke Laverman in één vakje te stoppen. Het doet geen recht aan de veelzijdigheid van deze Friese zangeres, toneelmaker en dichteres. Haar Friestalige fado's waren prachtig, maar ze is al weer zoveel verder in haar theaterwerk dat 'fadozangeres' tekort schiet. Met haar nieuwe programma Oak, samen met haar man Sytze Pruiksma, laat Nynke zien een geweldig voordrachtskunstenaar te zijn, in het Nederlands, Engels en Fries, moeiteloos switchend tussen deze talen. Ik zag haar eerst in Houten, daarna in Amersfoort. Geen enkel probleem om twee keer blootgesteld te worden aan haar wereld. 

Oak gaat over onze verbinding met de natuur, gesymboliseerd door een eik. Een verbinding die we veelal hebben losgelaten, maar waarvan de noodzaak in de gedichten en liederen van Nynke Laverman tot uiting komt. Haar ritme en verteltrant sleept je gedurende anderhalf uur mee, zonder pauzes voor applaus. Elk nummer vloeit over in het volgende, mede dankzij het betoverende pianospel van Pruiksma. We mogen af en toe meezingen om ons ook onderling verbonden te voelen, maar Laverman houdt je vast van begin tot eind in haar poëtische greep. Slechts volledige onderdompeling is mogelijk in Oak. 

Oak wordt opgevoerd tot en met 16 mei in theaters in het hele land. Check de touragenda op https://www.nynkelaverman.nl/tourdates

David Bowie (10 januari 2026:10 jaar geleden gestorven)

Beter dan dit wordt het niet, is zeker van toepassing op de artiest die ik sinds Space Oddity (1969) trouw ben gebleven tot en met Blackstar (2015). Ik heb zijn 26 studioalbums, grotendeels op vinyl. Ik zag David Bowie zes keer optreden in Nederland in verschillende perioden na Ziggy Stardust. Uit zijn hele catalogus is Heroes -wat mij betreft- de beste songtekst, sowieso mijn keuze voor beste nummer aller tijden en dus steevast de nummer 1 in mijn Top 2000-inzending.

Standing by the wall,

and the guns shot above our heads,

and we kissed as though nothing could fall.

Het meest geraakt word ik altijd weer door Wild is the Wind, een cover, van Ned Washington, zo intens gezongen dat het perfect geschikt is voor het slot van een uitvaartdienst.

Like the leaf clings to the tree,

oh, my darling, cling to me,

for we're like creatures in the wind.

Dat klinkt wellicht wat treurig, maar met Blackstar laat Bowie ons weten dat er ook schoonheid kan schuilen in een mooi einde. I want eagles in my daydreams, diamonds in my eyes.

David Bowie was mijn held, voor altijd floating in a tin can, blijft hij mijn held!